Człowiek jako istota społeczna

Jesteśmy istotami społecznymi, co oznacza, że nie jesteśmy w stanie w pełni funkcjonować w pojedynkę. Nie jesteśmy samowystarczalni. Popatrzmy na codzienne funkcjonowanie. Jeden człowiek zajmuje się konkretną usługą po to, żeby inna osoba była w stanie z niej korzystać. Na bardziej filozoficznym poziomie można stwierdzić, że rozwijamy (lecz także cofamy w rozwoju) się dzięki innym osobom, że tego typu relacja nas wzbogaca i kreuje nasz charakter. Nie można być bowiem sobą, nie można poznać siebie jako człowieka bez interakcji z innymi ludźmi.

Już słyszę głosy sprzeciwu mówiące, iż przecież żyją na świecie samotnicy, którzy dokonali takiego wyboru świadomie. Przerwali więź ze światem ludzi, ponieważ ponad wszystko cenią sobie samotny tryb życia. Istotnie, to się zdarza, jednakowoż zawsze jest jakaś przyczyna tej filozofii bytowania.
Afiliacja
Autor: Ministerie van Buitenlandse Zaken
Źródło: http://www.flickr.com
Izolują się od innych osoby skrzywdzone, oszukane, zdradzone, tracące bliską osobę, a także z problemami emocjonalnymi. Co do krzywd nie ma żadnych pytań – każdy z nas może poczuć, że skoro ludzie są niedobrzy nie warto żyć w takim świecie.

Logiczną odpowiedzią jest mechanizm obronny – ucieczka z rzeczywistości, gdzie relacje międzyludzkie to norma. Często się jednak zdarza, iż dana osoba chce wydostać się ze swojej „jaskini”, lecz pewne problemy emocjonalne mu na to nie pozwalają. Jednym z najbardziej znanych jest lęk społeczny czyli lęk przed kontaktem z innymi ludźmi. Jeszcze bardziej okrutną chorobą jest agorafobia, czyli lęk przed otwartą przestrzenią. Takie osoby po prostu boją się wyjść z domu, chociaż na pewno bardzo by chciały. Na szczęście istnieją sposoby lecznicze, by i takie osoby powracały do społecznego życia. Więcej na stronie: http://www.systempartnerski.pl/

Na bardziej przyziemnej płaszczyźnie są swego rodzaju mechanizmy, które regulują współpracę różnorodnych ludzkich grup. Zresztą ciężko sobie wyobrazić, żeby przykładowo w biznesie nie istniały mechanizmy budujące owocną współpracę. Tworzone są różnego rodzaju programy partnerskie czy afiliacje, które udanie współtworzą dobrą współpracę umożliwiającą zdobywanie lepszych wyników i osiąganie ustalonych priorytetów.


Powszechną współpracę możemy zaobserwować już u najmłodszych dzieci. Chociaż są one przeważnie skupione na sobie (dziecięcy narcyzm), to jednocześnie pragną interakcji z innymi dziećmi i są szczęśliwe mogąc się bawić z innymi. Współpracy możemy uczyć się od zwierząt i to nawet od tych na najniższym poziomie. Bo co może zrobić jedna mrówka czy jedna pszczoła? Bez swojego stada jest zupełnie sama i bez celu w życiu.